Op kerstavond 1990 werd in Teteringen het lichaam gevonden van een jonge vrouw. Vermoord, achtergelaten, en tot op de dag van vandaag naamloos begraven. Niemand weet wie ze was. Geen familie heeft zich ooit gemeld. Geen onderzoek heeft haar identiteit kunnen achterhalen. Nu, bijna 35 jaar later, rust ze nog steeds zonder naam, zonder verleden, zonder verhaal.

Tot zij een naam heeft is een project met een helder doel: haar identiteit achterhalen. De enige overgebleven optie om dit te realiseren, is door haar DNA door commerciële DNA-databanken te laten zoeken naar verre verwanten. Dit kan de sleutel zijn tot het vinden van haar naam, haar afkomst en mogelijk zelfs haar familie. Maar dat kan alleen als Justitie en het Openbaar Ministerie toestemming geven om deze stap te zetten.

Wat mij opviel tijdens mijn onderzoek, is dat het meisje van Teteringen nog steeds leeft in de herinneringen van de bewoners van Teteringen en Breda. Haar naam mag dan onbekend zijn, haar aanwezigheid is voelbaar. Dit bracht mij op het idee om samen met de gemeenschap een pleidooi te maken: een gezamenlijke oproep om aandacht te vragen voor haar zaak en ervoor te zorgen dat haar DNA eindelijk wordt vrijgegeven voor deze cruciale stap.

Met dit project wil ik haar een fictief leven geven – een leven dat ze had kunnen hebben tussen haar 15e en haar 50ste, ervan uitgaande dat ze ongeveer 15 jaar oud was toen haar leven bruut werd beëindigd. De herinneringen die ze nooit heeft mogen maken, kunnen we samen invullen. Deze geschreven scènes vormen de basis voor een beeldverhaal wat ik ga maken, een fotografisch kunstproject in analoge beelden.

Wil jij meedoen en helpen en helpen met dit pleidooi? Bekijk hier de verschillende manieren waarop je kunt bijdragen: